Albert Ellis, znany kanadyjski psycholog i terapeuta, twierdził, iż  odczuwany przez nas w pewnych okresach naszego życia dyskomfort ( nazywany przez jednych lękiem, przez innych depresją, a przez kolejnych niepokojem) powodowany jest  nie przez to co nas otacza ale  przez to w jaki sposób o tym myślimy. W zdaniu tym zawarta jest pewna hipoteza, a mianowicie dyskomfort odczuwany jest w pewnych okresach naszego życia i powodują go nasze myśli. Ta hipoteza wydaje się nieść wspaniałe przesłanie – zmiana toku naszego myślenia może spowodować, iż dyskomfort, który odczuwamy – zniknie, a przynajmniej wydatnie się zmniejszy, i właśnie osiągnięcie tego  pożądanego stanu  przez klienta/pacjenta jest głównym zadaniem psychologa/ psychoterapeuty i rodzaju psychoterapii w zakresie której pracuje.

Ludzie, podczas swojej długiej i mozolnej drogi zwanej życiem, napotykają na rozmaite trudności, które wywołują zjawisko powszechnie zwane stresem. Jednak nie tylko trudności są źródłem przywołanego wcześniej dyskomfortu. Mogą być nim również takie momenty w życiu człowieka jak ślub, zmiana pracy, opuszczenie kraju rodzinnego. Również w takich chwilach odczuwamy skutki stresu. Ważne jest, aby tak w przypadku stresu „ujemnego” – dystresu czy stresu „dodatniego"  - eustresu zdać sobie sprawę z tego, iż każdemu człowiekowi może przydarzyć się  moment, w którym zawieść go mogą dotychczasowe, wypróbowane sposoby radzenia sobie w sytuacjach odbiegających od tzw. „prozy życia”. Możemy poczuć się źle, inaczej, możemy mieć wrażenie, iż z tej sytuacji nie ma wyjścia. W takich momentach szukanie wsparcia u osoby, która zajmuje się zawodowo niesieniem pomocy, takiej jak psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra – wydaje się być strategią jak najbardziej właściwą. Zawodowy „pomagacz” potrafi w sposób profesjonalny  spowodować pożądaną zmianę tak w myśleniu jak i zachowaniu i co ważne odczuwaniu osoby, która zwraca się do niego z prośbą o pomoc w rozwiązaniu jej problemu. Jest to niezwykle istotne, zważywszy na fakt iż, nikt z nas nie jest w stanie zmieniać w dowolny sposób otaczającej nas rzeczywistości, która dodatkowo w pewnych okolicznościach postrzegana zostaje  przez nas jako rzeczywistość zagrażająca.